Á duggunni Velkjumst við og vindhviðurnar rugga henni. Ég svæli í mig samloku í muggunni Og gubba henni. Í bíóum Voðamennin valhoppa með hnífana um. Ég horfi, en tékka á heila og hálfa tímanum á símanum. Já það er satt, ég var heimakær úr hófi fram En lét svo af þeim ósið. Ég var týndur aumur einstæðingur En svo sá ég ljósið. Já, ég sá ljósið. Í slyddunni ég tók af okkur mynd og óvart eyddi henni. Við nærðumst síðan næstum ótilneydd inni í Mjóddinni. Ég leit upp og sá ljósið. Hann var heimakær úr hófi fram (En lét svo af þeim ósið)! Hann var týndur! Ég var týndur aumur einstæðingur En (en!) svo sá ég ljósið, (Já, hann sá ljósið!) ég bæði segi og skrifa ljósið.